ويژه نامه شهادت حضرت امام صادق(ع)

ششمین پیشواى شیعیان نام مبارکش «جعفر»،xadکنیه اش «ابوعبداللَّه» و لقبهایش «صابر»، «فاضل»، «طاهر»، «قاهر»، «باقى»، «کامل»، «منجى»، «فاطر» و «صادق» است. که لقب اخیر از همه مشهورتر است1. xadملقّب شدن امام علیهالسلام به هر یک از لقبهاى یاد شده، بیانگر تجلّى و ظهور بیشترآن صفت در وجود مبارک ایشان است وگرنه امام صادق علیهالسلام و دیگر امامان معصوم مظهر همه ارزشها و ملقب به صفات نیک هستند.

امام صادق علیهالسلام سیمایى جذّاب، نورانى و ملکوتى داشت، بدان سان که رسول اکرمxad (صلی الله علیه و آله) و دیگر معصومان و پیامبران الهى داشتند.xadشناخت عمیق امام صادق علیهالسلام از مقام ربوبى حق تعالى، او را در میدان عمل به عبادتى گسترده و خالصانه وامى داشت.

مبارزات امام صادق علیهالسلام متناسب با شرایط سیاسى جامعه و نیز موقعیّت و نیاز مخاطبان با بیانات مختلف و شیوه هاى گوناگون تبیین مى شد. تضادّ بین جبهه امامت به پیشوایى امام صادق علیهالسلام و جبهه خلافت عباسى به سرکردگى منصور، روز به روز شدیدتر و شکاف بین دو جبهه، عمیقتر مى گشت.xad

منشأ اساسى آن، فعالیتهاى بنیادى و متعرضانه پیشواى ششم در ابعاد مختلف علمى، فرهنگى و سیاسى که لبه تیز همه آنها دستگاه خلافت بود، از یکسو؛ و روحیّه سلطنت طلبى و ضدّ دینى منصور، از دیگر سوى بود.

منصور بر خلاف دیگر خلفاى اموى و عبّاسى که از نزدیک با امامان علیهمالسلام محشور نبودند، پیش از انتقال قدرت به بنى عباس، ارتباط نزدیک و تنگاتنگ با امام صادق علیهالسلام داشت و از نزدیک آن حضرت را مى شناخت و همین مسأله موجب شد که پس از دستیابى به قدرت، وجود آن پیشواى بر حق را بزرگترین خطر براى حکومت خود بداند و مبارزه با آن حضرت را در سر لوحه برنامه هاى خود قرار دهد.

منصور، در طول مدّت دوازده سالى که در دوران خلافتش با امام صادق علیهالسلام معاصر بود یک لحظه از اندیشه مبارزه با امام صادق علیهالسلام غافل نبود و به شیوه هاى مختلف سعى در محدود کردن فعّالیتهاى آن حضرت و بیرون کردن وى از صحنه مبارزه با دستگاه خلافت و در نهایت شهادت او داشت2.xad

سرانجام، امام صادق علیهالسلام در 25 ماه شوال، سال 148 هجرى قمرى پس از 34 سال امامت، در سن 65 سالگى به دست عوامل منصور خلیفه عباسی مسموم شد وبه شهادت رسید3.

پینوشتها:
1) بحارالانوار، جلد 47، ص 11
2) تاریخ زندگی امام صادق علیهالسلام، علی رفیعی، جلد 1، ص 235
3) بحار الانوار ، جلد 47، ص 41